Türkiye, LGBTİ+ hakları konusunda belki de son yılların en kritik eşiğine yaklaşırken, tartışmanın merkezine bir kez daha hukuk değil, siyaset oturuyor. 11. Yargı Paketi etrafında dolaşan maddeler, kamuoyuna “aileyi koruma” ya da “düzeni sağlama” başlıklarıyla sunulsa da pratikte hedef alınan çok net: LGBTİ+ yurttaşların varlığı, görünürlüğü ve özgürlükleri.
Taslak metinlerde yer alan "biyolojik cinsiyete aykırı davranış" gibi muğlak ifadeler, sadece hukuki değil, toplumsal açıdan da alarm veriyor. Bu belirsizlik, her şeyi suç hâline getirebilecek bir alan yaratıyor. Bir kişinin cinsiyet ifadesi, bir etkinliğin içeriği, bir derneğin faaliyeti… Hepsi bir anda ceza tehdidiyle karşı karşıya kalabilir. Bu, demokratik bir hukuk devletinde kabul edilemez bir keyfilik alanıdır.
Siyasetin dili gün geçtikçe daha keskinleşiyor. Yeniden Refah Partisi'nin LGBTİ+ derneklerini ve bireylerini doğrudan hedef alan açıklamaları, nefret iklimini besleyen ve toplumsal huzuru tehdit eden bir zemine dönüşüyor. Bu tür söylemler, yalnızca siyasi tabanı konsolide etmek için kullanılmıyor; aynı zamanda yurttaşların güvenlik algısını ve özgürlük alanını da daraltıyor.
Bu tabloyu daha tehlikeli kılan ise, hukuki düzenlemelerin tam da bu söylemler eşliğinde hazırlanıyor olması. Siyaset bir toplumsal kesimi işaret ettiğinde, hukuk onu korumak için değil, baskılamak için kullanılmaya başlar. Bu dönüşüm, yalnız LGBTİ+ haklarını değil, toplumdaki her bir bireyin temel özgürlüklerini tehdit eder. Çünkü bir kez başlarsa, sınırı yoktur.
LGBTİ+ yurttaşların hedef hâline getirilmesi yalnızca bir insan hakları sorunu değildir; aynı zamanda Türkiye’nin genç kuşakları için bir gelecek sorunudur. Gençler zaten işsizlik, barınma ve güvencesizlikle boğuşurken şimdi bir de kimlikleri nedeniyle baskıya maruz kalıyor. Bu baskı ortamı, beyin göçünü hızlandırıyor; yaratıcı sektörleri, akademiyi, kültür-sanat alanını doğrudan zayıflatıyor. Bir ülkenin özgürlük ortamı daraldığında, geleceği de daralır.
Yargı paketinin "koruma" adı altında sunduğu maddeler aslında bir hak gasbının hukuki zeminini oluşturmaya çalışıyor. Oysa devletin görevi, farklı kimlikleri toplumdan dışlamak değil; herkesin onurlu ve güvenli yaşam hakkını güvence altına almaktır. Temel haklar çoğunluk oylamasıyla belirlenmez. Bir grubun varoluşu, başka bir grubun inancına göre yasayla şekillendirilemez.
Bugün yaşananlar, bir kesimin değil, ülkenin demokrasi standardının sınandığı bir süreçtir. LGBTİ+ hakları korunabildiği ölçüde bu ülke hukuk devleti kalır. Bu nedenle mesele, bir kimlik tartışması değil; eşitliğin, özgürlüğün ve insan onurunun savunulmasıdır.
Türkiye, özgürlükten yana mı yoksa korkudan yana mı bir yol seçecek? Bu sorunun cevabı, yalnız LGBTİ+ların değil, hepimizin yarınını belirleyecek. Çünkü haklar bir bütündür; biri eksilirse, diğerleri de zamanla çöker. Bugün savunulmazsa, yarın geri alınamaz.
