Devlet Bahçeli’nin “KKTC Meclisi Türkiye’ye katılma kararı almalıdır” şeklindeki çıkışı, uzun süredir tozlu raflarda duran bir tartışmayı yeniden gündeme taşıdı. Bahçeli’nin bu çağrısı sadece milliyetçi duygulara seslenmekle kalmadı, aynı zamanda ciddi bir jeopolitik ve diplomatik senaryonun kapısını araladı. Peki, ya Türkiye gerçekten KKTC’yi ilhak etseydi?
Böylesi bir kararın anlık etkisi, hem içeride hem dışarıda büyük olurdu. Türkiye açısından bakıldığında, bu adım Doğu Akdeniz’deki stratejik varlığını kalıcı hale getirmek anlamına gelir. Ancak uluslararası hukuk açısından, ilhak açık bir statü değişikliğidir ve Birleşmiş Milletler kararlarıyla doğrudan çelişir. KKTC’nin mevcut statüsü zaten tanınmamış bir devlete dayanırken, Türkiye’nin bu devleti kendi topraklarına katması, dünya nezdinde “işgalin kalıcılaştırılması” olarak yorumlanırdı.
Avrupa Birliği’nin ve Güney Kıbrıs’ın tepkisi tahmin edilebilir: diplomatik kriz, ekonomik yaptırımlar ve siyasi izolasyon. Geçmişte yaşanan Doğu Akdeniz gerilimlerinde bile uygulanan kısıtlamalar, bu kez çok daha sert biçimde devreye girerdi. Türkiye-AB ilişkileri donma noktasına gelir, uluslararası yatırımcı güveni zedelenir, finansal baskılar artardı.
Ekonomik cephede ise ilhakın bedeli ağır olurdu. KKTC’nin bütçesinin büyük bölümü halihazırda Türkiye tarafından karşılanıyor. Ancak ilhak sonrasında bu destek “yardım” değil, “sorumluluk” haline gelir. Kamu personeli, sosyal güvenlik, altyapı yatırımları, yerel idari uyum derken mali yük büyür. Üstelik dış ticaretin daralması, yabancı yatırımın azalması ve turizmdeki olası kayıplar, bu tabloyu daha da zorlaştırır.
Güvenlik açısından ise mevcut fiili durum çok değişmez gibi görünse de, hukuki meşruiyetin değişmesi bölgedeki tansiyonu artırır. Yunanistan ve Güney Kıbrıs, AB üzerinden baskı kurar; Akdeniz’deki askeri hareketlilik yükselir. Türkiye, kısa vadede stratejik derinlik kazanmış gibi görünse de uzun vadede diplomatik yalnızlığa sürüklenir.
Lefkoşa sokaklarında ise ilhak düşüncesi toplumun tam ortasından ikiye böler. Bir kesim “Zaten fiilen Türkiye’nin parçasıyız, neden resmen olmayalım?” diyebilir. Diğer kesim ise “Biz bağımsızlığımızı kanla kazandık” diyerek direnç gösterebilir. Çünkü “KKTC” adı, her ne kadar dünya tarafından tanınmasa da, Kıbrıs Türkü için bir kimlik sembolüdür.
Uluslararası arenada ise büyük güçlerin tavrı belirleyici olur. ABD ve NATO, Türkiye’ye baskı yaparken; Rusya ve Çin daha pragmatik bir pozisyon alabilir. Ancak genel resim net: Türkiye daha fazla diplomatik baskıya maruz kalır, ekonomik yük artar, bölgesel dengeler yeniden sarsılır.
İlhak, kısa vadede iç siyasette milliyetçi bir dalga yaratırdı. Ancak uzun vadede, ekonomik, diplomatik ve toplumsal bedellerin ağırlığı hissedilirdi. Türkiye, KKTC’yi ilhak ederek “tarihî bir zafer” kazanabilir; fakat bu zaferin faturası yüksek olurdu. Gerçek mesele, millî duygularla değil, akılla yönetilmesi gereken bir stratejik denklemdir.
Belki de bugün en doğru soru “ilhak etmeli mi?” değil, “birlikte nasıl daha güçlü olabiliriz?” olmalı. Çünkü ilhak, bir son değil; yeni ve zorlu bir başlangıç olurdu. Gözler hem Ankara’da hem Lefkoşa’da… Bu kez kararın etkisi, yalnızca denizleri değil, tarihin akışını da değiştirebilir.
10 Kasım: Bir milletin yeniden doğuş günü
Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ü ebediyete uğurladığımız bu günde, sadece bir kaybı değil, bir mirası da anıyoruz. Onun bıraktığı en büyük emanet, hür düşünceyle yoğrulmuş bir Cumhuriyet’tir. Bugün tartıştığımız her siyasi mesele, onun kurduğu o büyük devlet aklının varlığı sayesinde yapılabiliyor.
Atatürk, savaşın içinden doğan bir liderdi; ama barışın dilini dünyaya öğretti. “Yurtta sulh, cihanda sulh” sözü sadece bir diplomasi cümlesi değil, Türk devlet geleneğinin temel pusulasıdır.
10 Kasım, sadece anma günü değildir; hesap verme günüdür. Atatürk’e, onun fikirlerine, adalet ve akla dayalı devlet modeline sadık kalıp kalmadığımızı sorgulama günüdür.
Ve belki de bugün, “ilhak mı, birlik mi?” gibi tartışmaların tam ortasında, hatırlamamız gereken en önemli şey, onun söylediği o yalın cümledir:
“Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir.”
Rahmet, minnet ve özlemle anıyorum...
